Για πρώτη φορα "δεν γίναμε" αλλά πήγαμε ζούγκλα :)

Ένα τραγούδι μου ´ρχεται στο μυαλό από τα παιδικά μου χρόνια:

"όταν πας εκεί, στη νότια αμερική, θα δεις τον Ταρζάν να παίζει μουσική" :)

Μετά την περιπέτεια που ζήσαμε στο λεωφορείο Σούκρε - Λα Παζ πήραμε αεροπλάνο για το χωριό Rurrenabaque. Το χωριό αυτό βρίσκεται στα προπύλαια του δάσους του Αμαζονίου που ανήκει στη Βολιβία. Όταν φτάσαμε στο χωρίο βρήκαμε ένα συμπαθητικό χόστελ για να περάσουμε τη νύχτα μας και κατόπιν κανονίσαμε ποίο τουριστικό γραφείο θα εμπιστευτούμε για να κάνουμε την εξόρμηση μας στη ζούγκλα.
Το επόμενο πρωί λοιπόν πήραμε μια βάρκα, με έναν ντόπιο ξεναγό και προμήθειες διασχίσαμε ένα ποτάμι και φτάσαμε στα βάθυ του πάρκου Madidi, στο δάσος του αμαζονίου, στη ΖΟΥΓΚΛΑ. Οπλισμένοι με σπρέυ κατά των κουνουπιών, μαλαρόνη για προληπτική προστασιά κατά της μαλάριας, μακρομάνικα μπλουζάκια και τα χοντρά παππούτσια μας περάσαμε 3 απιστεύτες μέρες (και 2 νύχτες).

το αεροπλάνακι μοιάζει σαν αυτά της Astra :)

τόσο μικρό ήταν που ούτε εγώ δεν χωρούσα όρθια !

μόλις προσγειωθήκαμε στην πίστα του χωριού Rurrenabaque

το τοπίο γύρω μοιάζει πολύ με το νησί του Lost

και αυτό είναι το λεωφορείο που μας μετέφερε στο κέντρο του χωριού...καλό εεε;

περιμένοντας τα μπαγκάζια μας στον "αερολιμένα" της Rurrenabaque :)

να και η πρόσοψη του χόστελ μας εδώ...ξέχασα να σας πω ότι εδώ κάνει ζέστη....γιούπιιιιιιι :)

να και η αυλή του χόστελ μας!

κάναμε μια βόλτα στο χωριό...αυτό είναι το ποτάμι που οδηγεί στα βάθη της ζούγκλας

κεντρικός δρόμος του χωριού

το βράδυ φάγαμε φρέσκο ψάρι

τοπικές σπεσιαλιτέ

και να μαστε στη βάρκα με προορισμό τα βάθη του πάρκου Madidi

στο δρόμο προς τη ζούγκλα

πείτε μου δεν μοιάζει με το LOST ;

στη διαδρομή βλέπουμε και τα πρώτα ζωάκια

σταματήσαμε στην είσοδο τοπυ πάρκου για να πάρουμε της σφραγίδες εισόδου και να ελέγξουν τι έχουμε μαζί μας

αφού φτάσαμε παρκάραμε τη βάρκα, ξεφορτώσαμε και κατευθυνθήκαμε προς το καμπινγκ μας...δύσκολος ο δρόμος !

Το καταλυμα μας ήταν εντελώς σπαρτιατικό, εξοπλισμένο με τα εντελώς απαραίτητα δηλαδή ένα κρεβάτι και μια κουνουπιέρα. Αλλά δεν χρειάζεσαι και τίποτα παραπάνω στη ζούγκλα.

οι τουαλέτες !

το σπίτι μας στη ζούγκλα

το εσωτερικό ενός άλλου σπιτιού...

το κρεβάτι μου εξοπλισμένο με την κουνουπιέρα...το πιο απαραίτητο αξεσουάρ στη ζούγκλα!

το κρεβάτι και το χέρι του Φαμπιένου...δεν βγαίνει με τίποτα έξω για να ήν τον τσιμπήσουν οι εχθροί...δηλαδή τα κουνούπια !

Την πρώτη μέρα που φτάσαμε κάναμε μια δύωρη βόλτα συνοδευόμενοι από τον ξεναγό μας φυσικά που μας έκανε μάθημα βοτανολογία δείχνοντας μας και εξηγόντας μας τις ιδιότητες των δέντρων. Αυτή η πρώτη επαφή με τη ζούγκλα μας εντυπωσίασε διότι καταλάβαμε γιατί ακριβώς αυτο το δάσος λέγεται ζούγκλα ; πυκνή βλάστηση, πανύψηλα δέντρα 30 μέτρων που κρύβουν τον ήλιο, παρασιτικά αναρηχώμενα φυτά, αράχνες, περίεργους ήχους...δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να πας μόνος σου στο δάσος και να βγεις από εκεί ζωντανός! Το ίδιο βράδυ κάναμε βραδυνό περίπατο για να "ακούσουμε" και να αισθανθούμε το δάσος το βράδυ.

εκεί ψηλά κάπου βρίσκεται και ο ήλιος

ο οδηγός μας....αγριάνθρωπος για τα κάλα...να φανταστείτε μας διάταζε κάπως. Αλλά ευτύχως ήξερε απέξω και ανακατωτά τη ζούγκλα

βλέπετε αυτήν την καρδιά...είναι πολύ επικύνδινη και τοξική δεν πρέπει να την αγγίξεις !

να και η φυλακή της ζούγκλας

πρόκειται για ένα δέντρο φυσικά

ο οδηγός μας έφτιαξε μια ζώνη για τη χατζάρα του :)

να και ο κορμός ενός δέντρου!

ο Φαμπιέν κάνει τον Ταρζάν :)

ήρθε και η σειρά μου

μετά την πρώτη βόλτα είμαστε πολύ βρώμικοι...κολούσαμε ολόκληροι . Εδώ διασκεδάζω με τα μαλλιά του Φαμπ!

Η επόμενη μέρα ήταν πιο κουραστική διότι περπατήσαμε 5 ώρες στο δάσος με σκοπό να δούμε ζώα. Και είδαμε και ακούσαμε ζώα όπως αγριογούρουνα, μερμυγκοφάγους, πιθικάκια.... Είναι απερίγραπτο το συναίσθημα; Πρόκειται για άγρια ζώα που μπορούν να σου επιτεθούν αν σε αντιληφθούν. Περπατήσαμε στο δάσος αργά και αθόρυβα και μπορέσαμε να τα δούμε χωρίς να μας δούν...Ένιωσα πραγματικά σαν να είμαι στο νησί του Lost! Τα είδαμε, τα ακούσαμε αλλά ήταν πολύ δύσκολο να τα φωτογραφήσουμε

εεε άντε τώρα να βρεις το δρόμο για το κάμπινγκ αν είσαι μόνος σου εδώ!

η μακρομάνικη μπλούζα του Φαμπιένου μοιάζει με πιτζάμα...πολύ γέλιο....τουλάχιστον τη δουλειά της την ε κάμνει :)

δείτε με τη  τεχνική κάνω ισορροπία....γεννημένη για τις ζούγκλες!

ήρθε η ώρα να ντυθούμε και να βαφτούμε όπως οι ιθαγενείς

αυτρό το κόκκινο χρώμα βγαίνει από ένα καρπό ενός φυτού. Το βρέχεις με νερό, το τρίβεις  και μετά βάφεσαι!

πόσο χαιρόμαστε που πήραμε μαζί μας τα χοντρά παππούτσια...πολύ λασπουριά στη ζούγκλα βρε παιδί μου!

το καπέλο είναι για προστασία από τις αράχνες και όχι για τον ήλιο!

αυτό είναι ένας μερμυγκοφάγος

και αυτό το κόκκινο εκεί ψηλα΄είναι ένα πιθικάκι

αυτό δεν θυμάμαι το όνομα αλλά είναι κάτι σαν άγριος σκύλος

Το απόγευμα μετά από ένα δύωρο μεσημεριανό ύπνο φτιάξαμε δακτυλίδια από καρπούς coconut!

απίστευτο και όμως αληθινό....από τον καρπό αυτό φτιάξαμε το δαχτυλίδι

Η τρίτη μέρα ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσα. Ο ξεναγός μας μας οδήγησε στο ποταμί για να ψαρέψουμε. Φυσικά δεν τσίμπησε τίποτα και επιβεβαιώθηκε η γνώμη που είχα ότι το ψάρεμα είναι βαρετό!

ο Φαμπιέν  άλλαξε την πιτζάμα του...χοχο

και εγώ δεν πάω πίσω!

πολύ βαρεμάρα το ψάρεμα παιδιά ...αλλά ποίος να τολμήσει να το πει στον "άγριο" οδηγό μας

και μετά το ψάρεμα πήραμε το δρόμο του γυρισμού

Θαυμάστε τις φωτογραφίες μας προς το παρόν και ραντεβού σύντομα με εικόνες από τη λίμνη Titicaca!

Φιλιά πολλά,

Λένια :)