Όταν κάτι πάει στραβά!

Στο δρόμο για Λα Παζ και Rurrenabaque

Να μαστε λοιπόν μετά από τις διακοπές στην όμορφη Σούκρε έτοιμοι για τον επόμενο προορισμό μας που είναι το χωριό  Rurrenabaque και η ζούγκλα του Αμαζονίου !

Πρίν όμως σας δείξουμε τη ζούγκλα, θα ήθελα να σας διηγηθώ ένα ανέκδοτο που ζήσαμε ταξιδεύοντας από τη Σούκρε προς την Λα Παζ όπου μας περίμενε το αεροπλάνο μας για την Rurrenabaque (πολύ περίεργο όνομα, θα συμφωνήσω μαζί σας). 

Φτάσαμε στο σταθμό των λεωφορείων κατά τις 19ω για να πάρουμε τα εισιτήρια που είχαμε ήδη κλείσει μέσω ενός σοβαρού ταξιδιωτικού γραφείου. Για άγνωστους λόγους η εταίρεια είχε ακυρώσει την κράτηση μας :)

Βρισκόμαστε λοιπόν σε πολύ άσκημη κατάσταση (και σύμφωνα με τη γαλλική φραση είμαστε μέσα στα σκατά) διότι είναι η πρώτη φορά από την αρχή του ταξιδιού μας που όλα τα λεωφορεία όλων των άλλων εταιρειών για Λα Παζ είναι γεμάτα και παράλληλα την επόμενη μέρα το πρωί έχουμε ήδη πληρώσει την πτήση μας για Rurrenabaque.

Η μόνη λύση που μας μένει λοιπόν για να λύσουμε το πρόβλημα ως "πολιτισμένοι" άνθρωποι, ποιά είναι ; οι φωνές. Προσωρικά είμαι πολύ θερμόαιμη και ξέρω πολύ καλά να βάζω τις φωνές...αναλαμβάνω λοιπόν χωρίς κόπο να ξεκαθαρίσω την κατάσταση...και μάλιστα στα ισπανικά! και ναί...τα καταφέρνω μια χαρά :)

Καταφέρνουμε τελικά να βρούμε μια εταιρεία που είχε μια μόνο διαθέσιμη θέση στο λεωφορείο της. Παράλληλα ο οδηγός του λεωφορείου προτείνει στο Φαμπιέν να παραμείνει μπροστά, μαζί του, δίπλα του (ακούγεται περίεργο...τόσο καλός άνθρωπος καλέ!!).
Δεχόμαστε την προσφορά καθότι δεν έχουμε και άλλη επιλογή. Πληρώνουμε το εισιτήριο μου, δίνουμε στον οδηγό μαύρα λεφτά στην τσέπη (για να μήν λένε μερικόι ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη στη διαφθορά) και εγώ πηγαίνω μέσα στο λεωφορείο και ο Φαμπιέν παραμένει μπροστά, μαζί με τον οδηγό!

Έλα όμως που κάτι δεν μας πήγαινε καλά στην όλη συμφωνία...και μπίνγκο! Ο Φαμπιέν δεν ήταν ο μοναδικός στον οποίο ο οδηγός είχε προτείνει αυτή τη συμφωνία. Συνολικά υπήρχαν άλλα 4 άτομα, συν τον οδηγό, συν τους δύο βοηθούς του. Δηλαδή 7 άτομα μέσα σε μια καμπίνα που περιέχει 3 θέσεις (μαζί με αυτή του οδηγού), ένα κρεβατάκι και ένα διάδρομο που πάει προς το εσωτερικό του λεωφορείου!

Όσο για έμενα, βρίσκομαι στον δεύτερο όροφο του λεωφορείου δίπλα σε ένα περουβιανό παππού που η αναπνοή του μοιρίζει σκορδίλα!

Χριστέ μου τί εμπειρία!

Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε το γεγονός ότι η διάρκεια του ταξιδιού ήταν 12 ώρες, η τουαλέτα του λεωφορείου δεν λειτουργούσε και μια τουρίστρια επιβάτης (καθόταν ακριβώς μπροστά μου) ήταν πολύ άρρωστη με διάρρεια! Νομίζω ότι και αυτή θα θυμάται για πολύ καιρό αυτό το ταξίδι!

Μετά από μια "υπέροχη" νύχτα φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Λα Παζ το επόμενο πρωί και είμαστε πραγματικά πολύ χαρούμενοι που τα καταφέραμε! 

χεχε να λοιπόν το πρώτο μας επεισοδιακό ταξίδι...που να ξέραμε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα :-o

Πριν το ταξίδι χαμογελάμε ακόμα...μετά το ταξίδι, αποφύγαμε τις φωτογραφίες! 

Φιλιά πολλά.

Λένια