Κοιλάδα των Ίνκα : Special Edition ~ EasyCosmos-Gr

Moray

Το Machou Picchou δεν είναι η μόνη πόλη των Ίνκα που μπορεί κανείς να επισκεφτεί στο Περού. Απλά είναι η πιο φημισμένη και η πιο διάσιμη πόλη που ανακαλύφθηκε τυχαία το 1911.

Το 2011 όπως καταλαβαίνετε είναι ειδική χρονιά αφού γιορτάζουν στο Περού τα 100 χρόνια του Machou Picchou. Εκδηλώσεις, παρελάσεις και γιορτές οργανώνονται σε τακτά διαστήματα στους δρόμους και τις πλατείες του Cuzco. Το Machou Picchou αποτελεί εθνικό σύμβολο του Περού και οι Περουβιάνοι νιώθουν πολύ περίφανοι για την καταγωγή τους και τις ρίζες τους.

Γύρω από το Cuzco τα μνημεία - ερείπια κατάλοιπα του πολιτισμού των Ίνκα είναι πολυάριθμα. Υπάρχει μια ολόκληρη κοιλάδα γνωστή ως κοιλάδα των Ίνκα. Μετά από κάποιες μέρες διαμονής στο Cuzco περιμένοντας τη βροχή να σταματήσει αποφασίζουμε να ξαναξεκινήσουμε τις εξορμήσεις μας και να επισκεφτούμε τους ιστορικούς τόπους Moray, Maras, Ollantaytambo και Pisaq

Moray και Maras

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί γεμάτοι ενέργεια και κέφι λόγω του επιτέλους ηλιόλουστου καιρού που ξημέρωσε. Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος της διαμονής μας στην λατινική Αμερική τα λουριά σφίγγουν για τα καλά. Κάθε μας δαπάνη γίνεται ύστερα από πολύ σκέψη και τα βράδια μας τα περνάμε κάνοντας υπολογισμόυς και προβλέψεις για τον τελικό προυπολογισμό του πρώτου τετραμήνου. Αυτό εν ολίγης σημαίνει ότι μετακινούμαστε με τα φτηνότερα μέσα ή με τα πόδια αν γίνεται, ξεχνάμε τα ιδιωτικά και άνετα ταξί, το μεσημέρι κάνουμε πικ νικ με σαντουιτσάκια και το βράδυ μαγειρεύουμε.

Στα πλαίσια αυτών των μέτρων ξεκινήσαμε να πάμε στο Moray με το λεωφορείο που χρησιμοποιούν οι ντόπιοι. Αγοράζουμε το εισιτήριο μας, ευτυχώς έχουμε θέση, το λεωφορείο γεμίζει (με βάση τα δικά μας δεδομένα) και ξεκινάμε. Και εκεί αρχίζουν τα όργανα αφού ο οδηγός σταματάει κάθε δέκα μέτρα και βάζει μέσα και άλλους επιβάτες. Σε λίγο γίνεται το αδιαχώρητο, οι όρθιοι αρχίζουν να κρέμμονται από παντού. Για να φανταστείται ήταν πιο πήχτρα και από το Rer b ή το Rer A σε περίοδο απεργιών. Εμείς όμως βρισκόμαστε καθισμένοι προς το βάθος οπότε κανένα πρόβλημα δεν έχουμε. Ο οδηγός μας κατεβάζει εκεί που θέμε. Από εκεί παίρνουμε ομαδικό ταξί με λίγες σόλες και φτάνουμε σ'ένα χωριό. Αντιστεκόμαστε και παρά την επιμονή του ταξιτζή να μας πάει ως την αρχαιολογική τοποθεσία, κατεβαίνουμε και αρχίζουμε περπάτημα.

Μετά από μιάμιση ώρα περπάτημα διασχίζοντας όμορφα βουνά και πεδιάδες φτάνουμε και θαύμαζουμε μια τοποθεσία την οποία οι Ίνκα χρησιμοποιούσαν για να τεστάρουν τις καλλιέργιες τους και να βελτιώσουν τη σοδιά.Στο γυρισμό σταματάμε για πικ νικ.

στο δρόμο προς Moray

Moray

μετά το Moray, τραβήξαμε πίσω για το χωριό

Από το χωριό συνεχίζουμε το περπάτημα με προορισμό την αρχαιολογική τοποθεσία Maras. Διασχίζουμε βουνά και μετά από κάνα δύωρο φτάνουμε. Εδώ οι Ίνκα εκμεταλλεύονταν μια φυσική πηγή προερχόμενη από ένα βουνό με νερό μεγάλης περιεκτικότητας σε αλάτι. Είχαν φτιάξει τεχνητά τεμάχια γης στα οποία οδηγούσαν το νερό της πηγής. Το νερό παρέμενε εκεί για μεγάλο διάστημα έως ότου εξατμιστεί και στο χώμα παραμείνει το αλάτι. Κάθε οικογένεια είχε το δικό της κομμάτι γης και χρησιμοποιούσε το αλάτι για τις ανάγκες της αλλά και ως προιόν ανταλλαγής στα παζάρια.

τοπίο πηγαίνοντας προς Maras

Maras, Σαλίνας Γκράντε

Φεύγουμε από εδώ και πάλι με τα πόδια και μετά απο 2 ακόμα ώρες περπάτημα φτάνουμε στο χωριό Urubamba. Από εκεί με το γνωστό λεωφορείο επιστρέφουμε ξεθεωμένοι αλλά ευχαριστημένοι πια στο Cuzco.

Ollantaytambo και Pisaq

Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε τη μέρα μας λίγο πιο αργά και δυστηχώς πληρώσαμε το τίμημα. Πήραμε πάλι το γνωστό λεωφορείο των ντόπιων μόνο που είχαμε θέσεις μπροστά μπροστά, στην είσοδο. Ακολούθησε πανζουρλισμός και πάλι, με τον οδηγό να σταματάει και να φορτώνει επιβάτες κάθε 10 μέτρα. Οι γέροντες και οι μαμμίτες κρέμονται από παντού, κάθονται δίπλα μας, πάνω μας, τραβιούνται... Πόλεμος κανονικός. Οι μαμμίτες είναι γυναίκες του χωριού, φτωχές, εργαζόμενες στα χωράφια και πολλές από αυτές αγράμματες. Ντύνονται με παραδοσιακές ενδυμασίες και κουβαλούν όλες στην πλάτη τους ένα μπόγο με την πραμμάτεια τους. Το λεωφορείο κάτω από τις παραπάνω συνθήκες μοίριζε πολύ άσχημα. Από όλο αυτό το πανηγύρι δεν έλειπαν και τα ζώα όπως κότες που κουβαλούσαν οι μαμμίτες μαζί τους. Δεν σας κρύβω ότι η εμπειρία ήταν μοναδική και μας επετρέψε να έρθουμε πολύ κοντά με τους ντόπιους... Τόσο κοντά που μοιραστήκαμε την μοιρωδιά τους, τον ιδρώτα τους, το φτέρνισμα τους ...ναι ναι δεν θα πω τίποτα παραπάνω. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε :)

Μετά από ένα αρκετά βασανιστικό ταξίδι φτάνουμε στην πόλη Urubamba. Από εκεί μπαίνουμε σε ένα μίνι βαν πάλι γεμάτο με ντόπιους και φτάνουμε εν τέλη στην ιστορικής σημασίας πόλη Ollantaytambo.

στο μίνι βαν

Η πόλη αυτή ήταν ακόμα μία πόλη που χτίστηκε από τους Ίνκα αλλά αποτέλεσε ένα τόπο ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας αφού εδώ οι Ίνκα σημείωσαν την μία και μοναδική νίκη τους κατά των ισπανών εισβολέων.

Ολλαταιτάμπο

ανεβαίνοντας τα σκαλιά στο Ολλαταιτάμπο

Ολλαταιτάμπο

εδώ ο χρόνος έχει σταματήσει...η εξέλιξη δεν έχει φτάσει

το χωριό Ολλαταιτάμπο

Αφού εξερευνήσαμε την πόλη σπιθαμή προς σπιθαμή, φάγαμε τα σαντουιτσάκια μας και ξεκινήσαμε να επισκεφτούμε το Pisaq. Μπαίνουμε και πάλι αρχικά σε μίνι βαν και κατόπιν στο λεωφορείο της γραμμής. Μαζί μας μπαίνουν κλασικά μαμμίτες, γέροντες, κότες, πρόβατα και ποδήλατα στην σκεπή του λεωφορείου. Ακολουθεί και πάλι πανζουρλισμός σε τέτοιο σημείο που και οι ίδιοι οι ντόπιοι αγανακτούν και αρχίζουν να μαλώνουν με τον οδηγό.

Μετά από κανένα δύωρο φτάνουμε στο χωριό. Η ώρα έχει περάσει για τα καλά και ο ήλιος ετοιμάζεται να δύσει. Μεγάλη η απογοήτευση μας αφού οι ντόπιοι μας συμβουλεύουν να αποφύγουμε την με τα πόδια άνοδο στον αρχαιολογικό τόπο διότι το φως θα είναι λίγο και όταν πέσει ο ήλιος θα είναι επικύνδινα. Αντιθέτως μας προτείνουν πανάκριβη μεταφορά με ταξί στην είσοδο της αρχαίας πόλης. Εγώ νευριάζω με την αισχροκέρδια, αρνούμε να πληρώσω χρυσάφη για μια διαδρομή 10 λεπτών με το ταξί και επιμένω να ανέβουμε με τα πόδια. 20 μέρες τώρα στο Περού έχουμε συνηθίσει να ανεβαίνουμε βουνα για να βλέπουμε τις πόλης των Ίνκα. Και έτσι λοιπόν με την επιμονή μου αρχίζουμε την ανάβαση. Τόσο είναι το πάθος μας να φτάσουμε στην κορυφή του βουνού και να θαυμάσουμε την ίδιαίτερη αυτή πόλη των Ίνκα που το ανεβαίνουμε σε 45 λεπτά αντι σε 1,30 ώρες σύμφωνα με τους τουριστικούς οδηγούς!!!!
Και όχι μόνο φτάνουμε έγκαιρα πριν πέσει ο ήλιος αλλά είμαστε και οι τελευταίοι επισκέπτες της πόλης. Επωφελούμαστε τη γαλήνη και φανταζόμαστε τη ζωή ενός Ίνκα εδώ!
Τελείωνοντας την επίσκεψη μας ο ήλιος έχει δύσει για τα καλά. Η κατάβαση γίνεται με τους φακούς μας στο χέρι. Άγρια αλλά αξέχαστη εμπειρία. Μάθαμε πια και δε μασαμέ!

Φτάνοντας στο χωριό σταματάμε για να δοκιμάσουμε την παραδοσιακή περουβιάνικη μπύρα από καλαμπόκι. Κατόπιν μπαίνουμε σε ένα μίνι βαν που για καλή μας τύχη βρέθηκε μπροστά μας και πάμε πίσω στο Cuzco. Ήταν η τελευταία μας μέρα εδώ και αυτό το τελευταίο βράδυ το γιορτάσαμε τρώγοντας έξω!