Machou Picchou : Ο δικός μας δρόμος προς τους Ίνκα

Γειά σας και χαρά σας.
Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα διακοπής επιστρέφω για να σας διηγηθώ τη συνέχεια της διαμονής μας στο Περού και την επίσκεψη μας στο Machou Picchou








Θα σας δώσω αρχικά διευκρινήσεις για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κάποιος να επισκεφτεί το πιο εντυπωσιακό εθνικό μνημείο του Περού, το Machou Picchou.

Από την πανέμορφη πόλη Cuzco πρέπει να πάει κάποιος στο πολύ τουριστικό χωριό Agua Calientes που βρίσκεται ακριβώς στα πόδια του Machou Picchou. Για να μεταφερθεί κάποιος στο χωριό Agua Calienteς ο μόνος εύκολος τρόπος που υπάρχει είναι μέσω ενός πανάκριβου τρένου που μεταφέρει τους τουρίστες από την πόλη Ollantaytambo στο χωριό Agua Calientes. Άλλοι εναλλακτικοί τρόποι είναι να πάει κανείς με οργανωμένη εκδρομή 3ων ή 4ων ημερών. Κανένας από αυτούς τους τρόπους δυστηχώς δεν συμβάδιζε ούτε με τις επιθυμίες μας αλλά και ούτε με την τσέπη μας. Η λύση του τρένου ήταν πολύ εύκολη αλλά ακριβή για μας ενώ η λύση της οργανωμένης εκδρομής πολύ τουριστική για μας.

Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να φτάσουμε στο χωριό Agua Calientes ακολουθώντας μια διαδρομή πιο δύσκολη, πιο φτηνή και λιγότερο τουριστική, μόνοι μας.

1η μέρα : Cusco - Santa Maria - Santa Teressa

Στις 28 Ιουνίου ξεκινήσαμε από το Cusco με ένα μίνι βαν για να πάμε αρχικά στο χωριό Santa Maria. Η αρχή του μίνι βαν είναι πάρα πολύ διαδεδομένη στο Περού. Τα δημόσια μέσα μεταφοράς είναι ανύπαρκτα στα μικρά χωριά και η μεταφορά τόσο των ντόπιων αλλά και κυρίως των τουριστών γίνεται με ιδιωτικά μίνι βαν. Ο καθένας μπορεί να αγοράσει ένα μινι βαν και να αρχίσει να μεταφέρει τουρίστες από το ένα χωριό στο άλλο. Οι τιμές ποικίλουν και τα περιθώρια διαπραγμάτευσης είναι μικρά.

στο μίνι βαν

Σε αυτό το μίνι βαν για καλή μας τύχη συναντήσαμε το Vincent και τη Julie, δύο γάλλους από τη Μπορντό. Η διαδρομή προς Santa Maria είναι σχετικά εύκολη και μόνο προς το τέλος υπάρχει χωματόδρομος. Εν τω μεταξύ γνωριζόμαστε καλύτερα με τους γάλλους συνταξιδιώτες μας και ανταλλάσουμε ευχάριστες εμπειρίες.

προς Santa Maria

προς Santa Maria

στάση για κολατσιό

Φτάνοντας στο χωριό Santa Maria, σκοπός μας είναι να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας και να πάμε στο χωριό Santa Teressa. Βρίσκουμε λοιπόν μαζί με τους Γάλλους φίλους μας ένα ταξί και προσπαθούμε να διαπραγματευτούμε την τιμή για τη μεταφορά μας στην Santa Teressa. Και εκεί πάνω στη διαπραγμάτευση καταφτάνει ένας ακόμα τουρίστας που πάει στο ίδιο μέρος με εμάς και θέλει να μοιραστεί το ταξί μαζί μας. Και εδώ, σε τούτο το άγνωστο, μικρό χωριό στα βάθη του Περού ανακαλύπτω ότι αυτός ο τουρίστας είναι Έλληνας! Και ναι λοιπόν, μετά από 3,5 μήνες περιπλάνησης στη λατινική Αμερική βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι σύναντησα τον πρώτο Έλληνα :)

Μπαίνουμε 5 στο ταξί και καταστριμωγμένοι ξεκινάμε για την Santa Teressa. Η διαδρομή αυτή τη φορά είναι δύσκολη, αφού περνάμε από χωματόδρομος έχοντας τη μια πλευρά μας εκτεθιμένη στο γκρεμό! Μιλάω ώμος ελληνικά με τον πατριώτη και ξεχνιέμαι και δεν δίνω σημασία στο στομάχι μου που ανακατεύεται από το πολύ κούνημα.

στο δρόμο φορτώσαμε και άλλα άτομα στο πορτ παγκαζ του ταξί

μπρος γκρεμός

γκρικ τιμ στην Σάντα Τερέζα

Φτάνουμε όλοι μαζί στο χωριό Santa Teressa και αποφασίζουμε να διανυκτερεύσουμε εδώ.

Βρίσκουμε ένα πάμφτηνο χόστελ, αφήνουμε να πράγματα μας και πάμε με το Φαμπιέν να κάνουμε μια βόλτα στο χωριό. Κατά τη διάρκεια αυτής της βόλτας αγοράζουμε να δοκιμάσουμε την Inka Cola. Inka Cola είναι θα έλεγα το εθνικό αναψυκτικό των Περουβιάνων, εξού και το όνομα που έχει ιστορική σημασία. Μαύρη η ώρα και η στιγμή που το δοκίμασα αυτό το πράγμα γιατί το στομάχι μου από τότε και στο εξής άρχισε να μην είναι καθόλου καλά. Όλη τη μέρα κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων δεν είχαμε φάει κάτι ουσιαστικό παρά ψωμί. Εγώ μετά το αναψυκτικό συνέχισα να μην νιώθω καλά και εκείνο το βράδυ δεν έφαγα τίποτα. Τη νύχτα δεν κοιμήθηκα διότι ένιωθα σπασμούς στο στομάχι και το πρωί όταν σηκώθηκα ένιωθα ένα ράκος.

2η μέρα : Santa Teressa - Ydro electrica - Agua Calientes

Άσχημη μέρα διάλεξα να αρρωστήσω αφού μας περίμενε 3ωρο περπάτημα. Με τη Julie και τον Vincent βρίσκουμε ένα μινι βαν που μας μεταφέρει στην περιοχή Ydro electrical. Από εκεί ξεκινάμε το 3ωρο περπάτημα ακολουθώντας τις γραμμές του τρένου με σκοπό να φτάσουμε στο χωριό Agua Calientes. Δεν σας κρύβω ότι τα είδα όλα σε αυτή τη διαδρομή. Δεν ένιωθα καθόλου καλά και μέσα σ'όλα έβρεχε κιόλας. Δεν είχαμε όμως άλλη επιλογή αφού ο μόνος τρόπος για μα πάμε από την Ydro electrica στο χωριό Agua Calientes ήταν με τα πόδια!!

Φτάνουμε στο χωριό, βρίσκουμε ένα χόστελ και πάω απευθείας στο κρεβάτι για να οριζοντιωθώ. Μπουκιά δεν μπόρεσα να βάλω όλη τη μέρα στο στόμα μου....

με το ζόρι το χαμόγελο μου βγαίνει

πίσω από αυτό το βουνό κρύβεται το Machou Picchou

3η μέρα : Agua Calientes - Machou Picchou - Wanapicchou

Και η ιστορία μας συνεχίζεται.

Στο σχέδιο μας ήταν να σηκωθούμε στις 3.30 τη νύχτα και να ανέβουμε με τα πόδια πάνω στο βουνό, στην είσοδο του Machou Picchou, ακολουθώντας το μονοπάτι που οι ίδιοι οι Ίνκα είχαν κατασκευάσει. Και γιατί παρακαλώ πρέπει να σηκωθούμε από τις 3.30; Πρόκειται για μια μεγάλη θυσία που πρέπει να κάνει κάθε τουρίστας ταξιδιώτης που επιθυμεί να πάρει τη σφραγίδα εισόδου του βουνού WanaPicchou. Το βουνό αυτό βρίσκεται μπροστά ακριβώς από την πόλη των Ίνκα Machou Picchou και χαρίζει μια πανοραμική ολοκληρωμένη θέα του Μachou Picchou. Μόνο που η είσοδος για να ανέβει κανείς στο Wanapicchou είναι περιορισμένη. Μόνο 400 επισκέπτες έχουν το δικαίωμα να ανέβουν σε αυτό το βουνό καθημερινά. Γι'αυτόν ακριβώς το λόγο οι επισκέπτες στηνόνται τα χαράματα στην είσοδο του πάρκου για να κατορθώσουν να ανέβουν με τα πόδια το πρώτο βουνό και στην είσοδο του Machou Picchou να εξασφαλίσουν την σφραγίδα για την είσοδο στο βουνό Wanapicchou...

Αχχχ εμένα το λέτε; Το ξέρω πολύ καλά, η τρέλα δεν πάει στα βουνά αλλά στους ανθρώπους!

Έτσι λοιπόν στις 3.30 σηκωθήκαμε, ντυθήκαμε και είμαστε έτοιμη για την αναρρήχηση στο πρώτο βουνό. Εγώ νιώθω κάπως καλύτερα, αλλά συνεχίζω να μην έχω δυνάμεις αφού τις δύο τελευταίες μέρες έχω φάει ελάχιστα. Η μεγάλη έκπληξη της στιγμής, η βροχή! Ναι λοιπόν, είμαστε έτοιμοι να φύγουμε για να ξεκινήσουμε την ανάβαση και έξω βρέχει καταρρακτωδώς. Εξοπλισμένη με αδιάβροχα poncho δεν μασάμε. Εμείς μαζί με πολλούς άλλους τρελούς επισκέπτες φεύγουμε και πάμε και την στήνουμε αρχικά στην είσοδο του πάρκου. Περιμένουμε μέσα στη βροχή και όταν ο φύλακας ανοίγει επιτέλους την πόρτα του πάρκου ένα τσούρμο τρελών τουριστών ξεχύνεται στην ανάβαση. Βρέχει καταρακτωδώς, και με τα αδιάβροχα και τους φακούς μας ανεβαίνουμε ένα κατακόρυφο βουνό ακολουθώντας το δρόμο που οι Ίνκα κατασκεύασαν για να προσβαίνουν στην θαυμάσια κρυφή πόλη τους, το Machou Picchou!

Τα πόδια μου με κόπο με σηκώνουν και αναρωτιέμαι τι δουλεία έχω εγώ να ανεβαίνω νυχτιάτικα μέσα στη βροχή ένα κατακόρυφο βουνό για να δω το Machou Picchou!

Ο Φαμπιέν μου δίνει κουράγιο και μετά από 1 ώρα απότομης ανάβασης φτάνουμε στην είσοδο του Machou Picchou και μάλιστα φτάνουμε μέσα στους πρώτους 400 και εξασφαλίζουμε τη σφραγίδα για την είσοδο στο Wanapicchou :)

Είμαστε μούσκεμα από τη βροχή και από τον ιδρώτα. Είναι 5.30 το πρωί και το MachouPicchou ανοίγει τις πόρτες του στις 6. Μετά την ανάβαση 1.800 σκαλοπατιών Ίνκα, υπό βροχή, περιμένουμε υπομονετικά να θαυμάσουμε τη "μυστική πόλη" των Ίνκα.

καταυδρωμένοι αλλά καταευχαριστημένοι φτάσαμε στην είσοδο του Machou Picchou μετά από μια δύσκολη ανάβαση μιας ώρας και κάτω από τη βροχή

παρά τη βροχή στην είσοδο γίνεται το αδιαχώρητο

Οι πόρτες ανοίγουν αλλά ο κακός καιρός συνεχίζεται. Η πρώτη μας επισκέψη μέσα στην πόλη είναι απογοητευτική αφού η ομίχλη καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και είναι δύσκολο να διακρίνεις οτιδήποτε. Μένουμε καμιά ώρα μέσα και βγαίνουμε με σκοπό να πιούμε κανένα καφέ, να στεγνώσουμε λίγο και να περιμένουμε υπομονετικά να βγει λίγο ο ήλιος. Με δυσκολία παρηγορούσα το Φαμπιενό ο οποίος κατααπογοητευμένος όπως ήταν ήθελε να φύγουμε!

Προς έκπληξη διαπιστώνουμε ότι οι τουριστικές υποδομές έξω από το Machou Picchou είναι ανύπαρκτες. Δεν υπάρχει εσωτερικός χώρος για να πιεις καφέ και να ξεκουραστείς. Μένουμε όρθιοι λοιπόν κάτω από ένα σκεπαστό και περιμένουμε... Περιμένουμε για 3 ώρες εκεί μεχρί που κατά τις 11.30 μικρές ακτίδες ήλιου εμφανίζονται. Και πάμε γρήγορα μέσα, και θαυμάζουμα την κρυφή πόλη των Ίνκα και το θέαμα είναι εξαίσιο.

Σας αφήνω να απολαύσετε από μόνοι σας!

η πόλη ξεπροβάλει επιβλητικά μέσα από την ομίχλη

η απογοήτευση εμφανέστατη στο πρόσωπο του Φαμπιέν! τόσος κόπος για το τίποτα !?!

η ανταμοιβή για την προσπάθεια μας δεν αργεί να έρθει 

μπρος τα πόδια μας ένα εξαίσιο θέαμα!

πόσες φωτογραφίες χρείαζεται να τραβήξουμε για να σας δώσουμε μια μικρή γεύση από αυτό που βλέπουμε

για όσους δεν ξέρουν...να τί είναι το Machoy Picchou. Η κρυφή πόλη, το μεγαλείο ενός πολιτισμού!

Και για να τελειώσω την ιστορία; Στην κορυφή Wanapicchou δεν ανεβήκαμε τελικά. Είμαστε τόσο ταλαιπωρημένοι από την πρώτη ανάβαση μέσα στη βροχή και ήταν τόση ομίχλη και η βροχή στην κορυφή του βουνού που είπαμε να μην πάμε τελικά!

Ελπίζω να μην σας κούρασα με τη διήγηση.

Φιλιά πολλά,

Λένια