"Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται!"

Στις 21 Ιουνίου μεταβήκαμε από το νησί του Ήλιου στην Copacabana. Από την μικρή αυτή πόλη είναι γενικά πολύ εύκολο να περάσει κανείς τα σύνορα Βολιβίας - Περού και να βρεθεί στην πρώτη περουβιάνικη πόλη, το Puno. Η μεταφορά γίνεται με λεωφορείο που κάτω από κανονικές συνθήκες κάνει 3 ώρες για να φτάσει στο Puno.

Για κακή μας τύχη όταν εμείς θελήσαμε να περάσουμε τα σύνορα και να φτάσουμε στο Puno, στο Περού υπήρχαν ταραχές, διαδηλώσεις και φασαρίες και οι διαδηλωτές είχαν μπλοκάρει τα σύνορα Βολιβίας - Περού.

Φυσικά, τόσο οι Βολιβιάνοι όσο και οι Περουβιάνοι είναι πολύ έξυπνοι και πονηροί και βρίσκουν γενικά εναλλακτικές λύσεις για να βοηθήσουν τους καημένους τους τουρίστες που θέλουν να περάσουν τα σύνορα των δύο χωρών. Και φυσικά όχι με το αζημίωτο και με την καλή τους την καρδιά!

Έτσι λοιπόν και σε εμάς παρουσιάστηκαν δύο εναλλακτικές πανάκριβες λύσεις προκειμένου να περάσουμε στο Περού :

- Μέσω πλοίου που διάσχιζει τη λίμνη Τιτικακά και φτάνει σε χωριό του Περού από όπου πιθανότατα με λεωφορείο οι Περουβιάνοι σε μεταφέρουν παράνομα στο Puno. (συνολικό ταξίδι 8 ωρών με βάση τα λεγόμενα των Βολιβιάνων)

- Μέσω λεωφορείο που αντί να περάσει από την γνωστή, καθιερωμένη και νόμιμη διαδρομή περνάει από μία "έκτακτης αναγκής", παράνομη διαδρομή με χωματόδρομο! (συνολικό ταξίδι 9 ωρών σύμφωνα με τα λεγόμενα των Βολιβιάνων)

Εν ολίγης, μπρος γκρεμός και πίσω  ρέμμα που λέει και ο λαός.

Μετά την εμπειρία του πλοίου που πήραμε για να πάμε στο νησί του Ήλιου διαπιστώσαμε ότι τα "βολιβιάνικα πλοία" είναι κάτι παλιές βαρκές στις οποίες πρόσθεσαν ένα μοτεράκι και στις οποίες δεν υπάρχει κανένα σωσίβιο σε περίπτωση ανάγκης. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάρουμε τη λύση 2 γιατί μας φάνηκε πιο ασφαλής.

Τώρα ήταν ώρα να διαλέξουμε πιο ταξιδιωτικό γραφείο θα εμπιστευτούμε... Γιατί ξέχασα να σας πω ; Μπορεί να βρισκόμαστε σε ένα "κωλοχώρι" στο πουθενά, αλλά παρόλα αυτά εδώ υπάρχουν άπειρα ταξιδιωτικά γραφεία που σου προσφέρουν τις ίδιες και καλά υπηρεσίες. Στην πραγματικότητα ένα σωρό από αυτά τα γραφεία είναι παράνομα και οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά έχουν ρόλους "μαιμού". Αν για κακή σου τύχη διαλέξεις κάποιο παράνομο γραφείο και συμβεί κάτι κατά τη διάρκεια της εκδρομής ή ταξιδιού.... τότε την πάτησες κοινώς. Θέλει λοιπόν προσοχή ποιό γραφείο θα διαλέξεις και συνήθως είναι καλύτερο να μην διαλέξεις το πιο φτηνό.

Κάναμε μια γύρα τα γραφεία και μετά από πολύ σκέψη και συζήτηση διαλέξαμε ένα που μας φάνηκε σοβαρό και αγοράσαμε τα εισιτήρια του λεωφορείου που θα μας μετέφερε μέσω οδικής και μόνο διαδρομής στο Puno. Δώσαμε ραντεβού την επόμενη μέρα στις 7.15 το πρωί έξω από το γραφείο και φύγαμε ικανοποιημένοι σχετικά : παρά το κλείσιμο των συνόρων θα κατορθώναμε να πάμε στο Περού.....

Αμ δε!

22 Ιουνίου, 7.15 το πρωί φτάνουμε με όλα μας τα πράγματα και με τα λίγα βολιβιάνικα νομίσματα που μας έμεναν (δεν χρειαζόμαστε πολλά αφού θα περάσουμε στο Περού σε λίγο) έξω από το τουριστικό γραφείο.

Κανένα λεωφορείο δεν υπάρχει προς το παρόν... Δεν ανησυχούμε, ίσως φανεί σε λιγάκι μωρέ.

Αφήνουμε τις τσάντες και περιμένουμε. Αρχίζουμε να μιλάμε με τη σενιόρα που μας πούλησε χτες τα εισιτήρια του λεωφορείου. Ο Φαμπιέν κάνει ερωτήσεις για το πού είναι το λεωφορείο, από ποίο δρόμο θα περάσουμε για να βρεθούμε στο Περού. Ξέρουμε την απάντηση απλά θέλουμε να βεβαιωθούμε μωρέ ότι καταλάβαμε καλά και ότι όλα είναι καλά.

Εγώ πάω εν τω μεταξύ να αγοράσω μπισκότα για τη διαδρομή, για να έχουμε να φάμε κατιτίς. Επιστρέφω στο γραφείο και αντιλαμβάνομαι ότι κάτι πάει στραβά. Ο Φαμπιέν μου εξηγεί ότι η σενιόρα του τα μασάει. Αποφεύγει να απαντήσει στις ερωτήσεις, μας τα μπερδεύει κάπως, μασάει τα λόγια της. Αρχίζω να ρωτάω τα ίδια και εγώ με τα λίγα μου ισπανικά ; Που είναι το πούλμαν, από που περνάει, πόση ώρα κάνει να φτάσει...Τζίφος...

Αντιλαμβανόμαστε ότι η σενιόρα μας πουλάει άλλα, δεν ξέρει τι να πεί, προσπαθεί να μας μπερδέψει. Καταλαβαίνουμε εν τέλει ότι δεν υπάρχει λεωφορείο αλλά ένα μίνι βαν που θα έρθει να μας πάρει με άλλα 10 άτομα να μας βάλει μέσα σε μια βάρκα και να πάμε με τη βάρκα μέσω της λίμνης απέναντι στο Περού...

Τι λες τώρα... Γίνομαι άγρια θάλασσα, αρχίζω να φωνάζω στη σενιόρα ότι άλλα μας πούλησε χτες και άλλα μας λέει σήμερα. Πείτε μου πώς να υα τα πω όλα αυτά στα ισπανικά, πνίγομαι, ουρλιάζω... τίποτα δεν γίνεται. Ένα είναι το συμπέρασμα; η σενιόρα μας κοροίδεψε.

Όσο εγώ ουρλιάζω ο Φαμπιέν φεύγει τρέχοντας στα απέναντι γραφεία και ψάχνει να βρεί λεωφορείο που πάει μόνο οδικώς στο Puno. Βρίσκει ένα, έχει θέσεις και για τους δύο μας και ο οδηγός (επιτέλους και ένας ειλικρινής) ευτυχώς δέχεται να μας πάρει μαζί του και ευτυχώς μας ζητάει ακριβώς τα ίδια χρήματα που δώσαμε στη σενιόρα (δεν μας έχουν μείνει και παραπάνω και το χωριό δεν έχει τράπεζα!!)

Ο Φαμπιέν έρχεται πίσω, μου λέει τα μαντάτα, ζητάω από τη σενιόρα τα χρήματα μας πίσω. Μου τα δίνει απευθείς (περίεργο αυτό)! Φεύγει ο Φαμπιέν πάει να πάρει τα άλλα εισιτήρια... Μετά από λίγο ξανάρχεται λαφαγμένος; η σενιόρα μας έδωσε τα μισά λεφτά και εγώ πάνω στον πανικό δεν το είδα. Φεύγω πίσω τρέχοντας. Η σενιόρα δοκιμάζει να μου πει ότι μου τα δώσε όλα τα λεφτά (παίζει το τελευταίο της χαρτί)... Αρνούμαι και της φωνάζω και μου τα δίνει τελικά πίσω! ΟΥΦ!

Αγοράζουμε τα εισιτήρια και φεύγουμε με το λεωφορείο ελπίζοντας ότι ο οδηγός ήταν ειλικρινής και θα πάμε στο Puno οδικώς. Ένα μεγάλο ταξίδι ξεκινάει!

Μετά από 8 ώρες, περνώντας μέσα από κατσικόδρομους βρισκόμαστε στο πουθενά. Και αυτό το πουθενά βρίσκεται στα χαμένα, άγνωστα σύνορα Βολιβίας - Περού. Εκεί το λεωφορείο μας σταματάει και για καμιά ώρα περιμένουμε ένα άλλο λεωφορείο να μας πάρει και να συνεχίσει τη διαδρομή στην πλευρά του Περού...

στο πουθενά

Καταφθάνει τελικα, ένα όχημα που δεν θα το λέγα λεωφορείο. Φορτώνουμε πάνω στην οροφή τις βαλίτσες και συνεχίζουμε με αυτό. Μετά από άλλες 5 ώρες κατσικόδρομου, περνώντας βουνά και λαγκάδια, σταματάμε και πάλι. Ήρθε η ώρα να ξανααλλάξουμε λεωφορείο! Αυτή τη φορά μπαίνουμε μέσα σε ένα πούλμσν με τουαλέτα! Μετά από 2 ώρες ακόμα φτάνουμε επιτέλους στο Puno.

Εεεε ναι λοιπόν είμαστε κουρασμένοι, εξουθεωμένοι από την ταλαιπωρία αλλά χαρούμενοι γιατί φτάσαμε τελικά! Μετά από ό,τι περάσαμε ελπίζουμε πως όλα θα πάνε καλά από εδώ και στο εξής και είμαστε γεμάτοι θετική ενέργεια για τη διαμονή μας στο Περού! Μια καινούργια χώρα μας περιμένει για να την ανακαλύψουμε !

Τι μέρα και αυτή !

Σας φιλώ πολύ και τα λέμε σύντομα με νέο αρθράκι!

Λένια