Βολιβία: παν..., πολυ..., μα λίγο πονηρή!

Με αυτό το μικρό άρθρο θα ήθελα να σας μεταδώσω τις πρώτες μας μέρες και εντυπώσεις στη Βολιβία.

Η εικόνα που έχουμε στην Ευρώπη για αυτή τη χώρα είναι πάρα πολύ αρνητική. Πριν φύγουμε για το ταξίδι μας είχαμε ακούσει ένα σώρο φοβερές ιστορίες για απαγωγές, ληστείες, φόνους... Δεν σας κρύβω ότι είχα πραγματικά τρομοκρατηθεί αφού πολλοί φίλοι είχαν φτάσει στο σημείο να μας παρακαλούν να αλλάξουμε δρομολόγιο και να μην επισκεφτούμε τη Βολιβία. Από την άλλη πλευρά κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του ταξιδιού συναντήσαμε πολλά άτομα που επισκέφθηκαν αυτή τη χώρα και όχι μόνο δεν τον μετάνιωσαν αλλά μόνο θετικά είχαν να μας διηγηθούν, για τα τοπία της χώρας, τα έθιμα και τους ανθρώπους...
Να 'μαστε λοιπόν μετά από 2 μήνες ταξίδι πατάμε επιτέλους σε βολιβιανά εδάφη και νιώθουμε προετοιμασμένοι για οτιδήποτε προκύψει.
Η πρώτη μας μέρα στο χωριό Τupiza δεν ήταν εύκολη. Διαπιστώσαμε πολύ γρήγορα ότι εδώ τα πράγματα ειναι διαφορετικά, οι συνήθιες άλλες. Τα στάνταρντ της ζωής εδώ είναι πολύ διαφορετικά όχι μόνο από αυτά που έχουμε συνηθίσει στην Ευρώπη αλλά και αυτά που μάθαμε ταξιδεύοντας στη Βραζιλία και την Αργεντινή.
Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι το ζεστό νερό στο ντους, σε μια χώρια που τουλάχιστον στα νότια της (αλτιπλάνο) κάνει σχεδόν πάντα κρύο, δεν είναι δεδομένο στα χόστελ. Πρέπει να το ζήτησεις επανηλλημένα πριν αποφασίσεις να μείνεις κάπου και να επιμείνεις.

Νύχτα στη νότια Λιπέζ, -10 με -15

Θέρμανση δεν υπάρχει πουθενά παρά μόνο στα ξενοδοχεία 5 αστέρων (που εμείς δεν πάμε).
Επίσης το χαρτί στην τουαλέτα, το σαπούνακι στο μπάνιο, τις πετσέτες... Όλα αυτά τα ξεχνάμε... Ειδικά στα μικρά χωριά του φημισμενου αλτιπλάνο, όλα αυτά είναι ήδη πολυτελείας. Σε αυτά τα χωριά ομώς, στην περίοδο που εμείς βρεθήκαμε την ημέρα ο ήλιος λάμπει και έτσι μπορείς να ζεσταθείς λιγακί όταν σταθείς κάτω από αυτόν. Αντιθέτως η θερμοκρασία υπό σκιά παραμένει πολύ χαμηλή. Και αν για κακή σου τύχη το δωμάτιο του χόστελ δεν το βλέπει ο ήλιος τότε ετοιμάσου για μια πολυ παγωμένη νύχτα...

Η Βολιβία είναι μια χώρα
- Πανύψηλη : ολόκληρες πόλεις και χωριά βρίσκονται πάνω από τα 2.500 μέτρα πάνω απ'το υψόμετρο της θάλασσας (Τυpiza στα 2.950, Uyuni στα 3.669, Potosi στα 4.070, Sucre στα 2.750, La Paz στα 3.660)
- Πανέμορφη : τα τοπία σου κόβουν την ανάσα (Salar de Uyuni και Lipez στα νότια, η γραφική Potosi, κοσμοπολίτικη Sucre, Ζούγκλα του αμαζονίου στα βόρια...)
- Πάμπλουτη : πρόκειται για την πιο πλούσια χώρα της λατινικής Αμερικής σε φυσικά πετρώματα και ορυκτά
- Πάμφτωχη : ταυτόχρονα είναι η πιο φτωχή και υποανάπτυχτη χώρα της λατινικής Αμερικής. Η χώρα πήρε τη σύγχρονη της μορφή το 1824 (ανεξαρτησία από Ισπανούς), έως το 1920 έχασε το 50% του εδάφους της από τις γειτονικές χώρες (Αργεντινή, Περού, Βραζιλία, Παραγουάη) και μέχρι σήμερα έχει αλλάξει περίπου 190 κυβερνήσεις!!!
- Πολύχρωμη : το 60% του πληθυσμού δηλώνουν απόγονοι των ιθαγεννών (Incas, Aymara και άλλες φυλές). Οι παραδοσιακές ενδυμασίες των βολιβιάνων είναι αυτές των ιθαγεννών και είναι απίστευτα πολύχρωμες!

Salar de Uyuni

Salar de Uyuni

Δάσος Αμαζονίου

Ποτοζί

- Πονηρή : Σύμφωνα με την προσωπική μας εμπειρία, οι Βολιβιάνοι..είναι κουτοπόνηροι. Ότι και να τους ζητήσεις θα σου πουν 'ναι' : "έχει ζεστό νερό; Ναι!"
"πρωινό έχει το χόστελ; Ναιιιι!" Και μετά, αφού πεις το ναι θα σου πουν ότι το χαρτί τουαλέτας δεν περιλαμβάνεται. Και το πρωί που θα ξυπνήσεις θα σου πει ότι το πρωινό είναι extra...





Γενικά λοιπόν ΝΑΙ, η Βολιβία είναι δύσκολος προορισμός. Είναι δύσκολο το να συνηθίσεις να αναπνέεις με λιγότερο οξυγόνο και να νιώθεις την καρδιά σου να κάνει σαν τρελή όταν ανεβαίνεις έναν όροφο. Είναι δύσκολο να συνηθίσεις και να μαθείς πώς λειτουργούν τα πράγματα έδω, να μάθεις τι πρέπει να ρωτάς για να βεβαιωθείς πριν πας σε ένα δωμάτιο χόστελ...Και κυρίως, είναι δύσκολο να ξεχάσεις όλα όσα ήξερες όπως για παράδειγμα το να μαγειρέψεις στο χόστελ αντί να φας και πάλι έξω... Αυτό το ξεχνάμε προσωρινά μια και οι υποτιθέμενες κουζίνες είναι απερίγραπτα βρώμικες!
Είναι δυσκολα λοιπόν για αυτούς τους λόγους και όχι γιατί είναι επικύνδινα... Δεν θυμάμαι να ένιωσα ανασφάλεια από τότε που πάτησαμε το πόδι μας εδώ. Οι άνθρωποι έιναι διαφορετικοί, όχι όμως κακοί. Αν ακολουθείς κάποιους συγκεκριμένους κανόνες τα πράγματα κυλούν χαλαρά. Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι μέχρι το τέλος της διαμονής μας.

Σας φιλώ πολύ και ελπίζω να βρίσκετε ενδιαφέροντα αυτά που γράφω !

Λένια