Πάμε και στα βόρια...

Σύντομη περιγραφή : σε αυτή την εκδρομή μας επισκεφτήκαμε τα χωριά που βρίσκονται στα βόρια της Σάλτας. Στη συνεχεία κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα Αργεντινής - Βολιβίας με σκοπό να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στη Βολιβία...

Δρομολόγιο

Afficher Nord de Salta sur une carte plus grande

Τετάρτη 25 Μαίου αποχαιρετάμε την γραφική Σάλτα και ξεκινάμε με το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο μας μια καινούργια εκδρομή προς στα βόρια αυτή τη φορά. Τα μέρη και τα τοπία που επρόκειτο να επισκεφθούμε είναι πολύ τουριστικά και μπορεί κανείς εύκολα να πάει με οργανωμένη εκδρομή. Εμείς όμως θελήσαμε να είμαστε αυτόνομοι και ανεξάρτητοι στην εκδρομή μας και να τα χαρούμε με τον τρόπο μας. Δεν το μετανιώσαμε!
Αρχικά ακολουθήσαμε τη διαδρομή του φημισμένου 'Treno de las Cobres'.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής ο δρόμος ανεβαίνει στα 4.050 m πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Τα συναισθήματα είναι περίεργα σε αυτό το υψόμετρο, το ίδιο και η αντίδραση του ανθρώπινου σώματος. Το μεγάλο υψόμετρο μπορεί να έχει πάρα πολλές ανεπιθύμητες παρενέργειες και ο καλύτερος τρόπος για να τις αντιμετωπίσεις είναι να ανεβαίνεις σιγά σιγά ώστε το σώμα σου να έχει χρόνο για να προσαρμοστεί στο λιγότερο οξυγόνο. Σε αυτό το πρώτο μας απότομο "ανέβασμα" τεστάραμε το δικο μας σώμα... Η αναπνοή μας ξαφνικά έγινε πιο δύσκολη και πιο κοφτή. Κάναμε λίγα βήματα και λαχανιάσαμε απίστευτα, οι σφυγμοί της καρδιάς μας ανεβήκαν και έπρεπε να σταματήσουμε για να "ανασάνουμε". Το στομάχι μου αντέδρασε και αυτό, δέθηκε "κόμπο". Για να μην τα πολυλογώ τα λίγα λεπτά που μείναμε στα 4.050 m νιώσαμε απίστευτη εξάντληση. Γρήγορα λοιπόν μπήκαμε στο αυτοκίνητο και αρχίσαμε την κατάβαση ώστε να νιώσουμε καλύτερα.

Προχωρώντας περνάμε με το αμάξι μας το χωριό San Antonio de los Cobres. Ένα ακόμη χωριό που δεν έχει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Και μόνο το γεγονός ότι το χωριό είναι τόσο άσκημο μας προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι να μένουν μόνιμα εδώ; Και όμως... Και έπειτα τι απιστευτή αντιθέση αυτά τα μέρη που επισκεφτόμαστε τώρα με το Μπουένος Άιρες και γενικά την κεντρική Αργεντινή. Μέχρι και οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Έχουν μπολιβιάνικα χαρακτηριστικά (σκούρο χρώμα, μικρά μάτια σαν σχιστά, μαύρα μαλλιά).

Σταματήσαμε αμέσως μετά το χωριό - φάντασμα για το καθιερωμένο μας πικ νικ μέσα στο αυτοκίνητο αυτή τη φορά διότι είχε πολύ αέρα.

Σαλάτα έτοιμη συσκευασμένη (δεν παίρνουμε το ρίσκο να αγοράσουμε μαρούλη και λαχανικά γιατί κάθε φορά είμαστε αναγκασμένοι να τα πλένουμε με εμφιαλώμενο νερό ώστε να αποφύγουμε την 'τουρίστα') και προσθέσαμε κονσέρβα τόνο

Συνεχίσαμε ακάθεκτοι τον χωματόδρομο με κατεύθυνση τα Salar Grandes. Διανήσαμε τεράστειες αποστάσεις χωρίς να συναντήσουμε ψυχή. Αμέτρητα χιλιόμετρα ερήμου, με άσχημους χωματόδρομους και το αυτοκίνητο να τρίζει σε κάθε λακούβα. Πολλές φορές φοβηθήκαμε ότι θα μας μείνει το τιμόνι στο χέρι.

Μόνοι σύντροφοι μας στο ταξίδι αυτό είναι τα γαιδουράκια και τα πρόβατα. Εδώ συναντήσαμε για πρώτη φορά και τα λαμάς. Πρόκειται για ζώα που συναντάμε στις περιοχές με πολύ υψηλό υψόμετρο επειδή ακριβώς είναι ανθεκτικά.

Λαμάς

κατσικόδρομοι δεν φαντάζεστε

γαιδουράκια με σκουλαρίκια

στη μέση του πουθενά ένα χοτέλ εστιατόριο.....πλάκα μας κάνουν!!

Και φτάνοντας στα Salar Grandes, αντικρίζουμε τα salar από πολύ μακριά. Γρήγορα διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει τρόπος να τα πλησιάσουμε. Είναι όμως ήδη 16 το απόγευμα και χωρίς πολλές καθυστερήσεις συνεχίζουμε το δρόμο μας γιατί πρέπει να φτάσουμε στο κοντινότερο χωριό όπου θα διανυκτερεύσουμε πριν μας πιάσει η νύχτα. Δεν ξέρουμε εννοείται που θα κοιμηθούμε.. Το να "κλίνεις δωμάτιο εκ τω προτέρων" αποτελεί πλέον παρελθόν για μας. Μάθαμε μια καινούρια τεχνική σε αυτό το μεγάλο ταξίδι; φτάνουμε στο μέρος που θα διανυκτερεύσουμε, χτυπάμε την πόρτα στα χόστελ που έχει μέσα ο οδηγός μας ή που έχουμε βρει στο Ίντερνετ. Ρίχνουμε μια ματιά στα δωμάτια για να ελένξουμε την κατάσταση; εχούν δει πολλά τα μάτια μας όποτε δεν ρισκάρουμε πλέον να πάρουμε "γουρούνι στο σακί". Ρωτάμε την τιμή, κάνουμε παζάρι αν μας παίρνει και φεύγουμε. Αφού δούμε 3-4 αποφασίζουμε και πάμε σε εκείνο που μας κάνει.

αυτό το άσπρο που φαίνεται στο βάθος είναι τα Σαλάρ Γκράντες....μην απογοητεύεστε θα σας δείξουμε ένα πολύ πιο μεγάλο και πολύ πιο όμορφο....υπομονή!

εδώ κοιμάμαι....αλήθεια! παρόλο που το αμάξι τρίζει ολόκληρο!!!

και πάλι στα ψηλά είμαστε...πάνω από τα σύννεφα!

και αρχίζει η κατάβαση...

Φτάνουμε μετά από αυτή την κουραστική μέρα στο χωριο Purmamarca. Εδώ βρίσκουμε ένα δωμάτιο με θέρμανση οπότε το παίρνουμε χωρίς ενδοιασμούς. Εδώ είναι χειμώνας και όπως έχω ξανααναφέρει το βράδυ έχει ψοφόκρυο... (κάτω από το μηδέν)

αυτή τη φορά μαγειρέψαμε μακαρόνια με σάλτσα και αυγό βραστό....ότι μπορούμε κάνουμε...δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεις υλικά και να μαγειρέψεις σε ξένη κουζίνα

το κρασάκι είχε περισσέψει από την προηγούμενη

Την επόμενη μέρα επισκεπτόμαστε μια σειρά από πανέμορφα παραδοσιακά χωριά ; Τilcara, Humahuaca και διασχίζουμε παράλληλα την ομόνημη οροσειρά Quebrada de Humauaca.

στο δρόμο διασκεδάζουμε γράφοντας μηνυματάκια με τη σκόνη, ακούγοντας μουσική και τραβόντας βιντεάκια...θα προσπαθήσουμε να σας τα δείξουμε για να γελάσετε και εσείς!

χειροποίητα προιόντα ...να θες να τα αγοράσεις όλα...τόσο όμορφα που είναι

καφεδάκι στην πλατεία του χωριού Τilcara

και πάλι βρήκε το φιλαράκι του :)

και εκεί που ετοιμαζόμαστε να φύγουμε χτύπησε το τηλέφωνο του Skype!

Humahuaka

Θέλαμε να επισκεφτούμε και ένα χωριό λιγότερο τουριστικό, το Uyuri, αλλά ο δρόμος ήταν πάρα πολύ δύσβατος και ήταν αδύνατο να περάσουμε με το ενοικιαζόμενο αμάξι μας. Ήταν απρόοπτη αυτή η εξελίξη... Βρίσκομαστε στη μέση του πουθενά και προσπαθούμε να αποφασίσουμε τι να κάνουμε. Το πιο κοντινό χωριουδάκι βρίσκεται στα 80km αλλά το έχουμε ήδη επισκεφτεί και δεν μας κάνει κέφι να γυρίσουμε πίσω... Αποφασίζουμε λοιπόν να συνεχίσουμε τι διαδρομή μας προς τα βόρια, προς τα σύνορα της Αργεντινής με τη Βολιβία... 

Αυτό κάνουμε και αφού διασχίσουμε άλλα 110 km αφήνοντας πίσω μας χωριά απερίγραπτα ασχημα, φτάνουμε στη La Quiaca...παθαίνουμε ένα σοκ... Αφού σήμερα το πρωί πίναμε καφέ στην γραφική Tilcara και 200 km πιο βόρια συναντάμε μόνο χωριά, χαμένα, χάλια...Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. Το χωριό La Quiaca βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα. Από εδώ πρέπει να περάσουμε τον έλενχο και να μπούμε στη Βολιβία. Όταν όμως αντικρίσαμε τη La Quiaca μας ήταν αδύνατον να διανυχτερεύσουμε εδώ...

ένα μικρό δείγμα από τη La Quiaca

Πάμε λοιπόν σε ένα χωριό μικροσκοπικό 16 km έξω από την La Quiaca, το Yavi... Χαχαχα αλλό να το λέω και άλλο να το ζείς... Αλλά να, δείτε στις φωτογραφίς τι εστί Yavi....

Παρά το γεγονώς ότι στο Yavi, δεν υπάρχει τίποτα ανοιχτό (ούτε μπακάλικο, ούτε ταβέρνα) και στους δρόμους δεν κυκλοφορεί άνθρωπος (το χωριο έχει συνολικα 75 κατοίκους) μείναμε στο χωριό δύο βράδια και η εμπειρία ήταν απίστευτη. Μας φιλοξένησε μια μητέρα με δύο όμορφα μωράκια σε ένα πολύ περιποιημένο δωμάτιο που είχε φτιάξει μέσα στο ίδιο της το σπίτι! Η κυρία αυτή ζεί κάτω από ίδιες συνθήκες που μοιάζουν αρχαϊκέσ σε έμασ που έχουμε συνηθίσει να ζούμε στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το σπίτι της έχει ηλεκτρικό ρεύμα, μια παλιά τηλεόραση, ένα ραδιοφωνάκι και τζάκι χωρίς τηλέφωνο. Όσο για θέρμανση... ναι υπήρχε ένα τζάκι όμως δεν το άναβε προφανώς γιατί δεν έκανε ακόμη αρκετό κρύο με βάση τα δεδομένα τους....Η θερμοκρασία ήταν στάνταρ κάτω από το μήδεν το βράδυ και έγω κοιμόνουν φορώντας 3 παντελόνια, 7 μπλούζες, διπλά ζευγάρια κάλτες, σκουφάκι και γάντια. Ετσί κοιμόμουν και πάλι με τη στολή του εσκιμοόου...Αλλά δεν είχα καταλάβει οτί αυτό ήταν μόνο η αρχή!

μπυρίτσα και πατατάκια...εδώ δεν υπάρχουν οι γνωστές μάρκες που ξέρουμε

τα μάτια μου είναι έτσι λόγω του κρύου μάλλον

η εκκλησία του χωριού Yavi

ο Καρούμπαλου εκτοξέυεται...

το τελευταίο αργεντινό ηλιοβασίλεμα

το μωράκι της σπιτονοικοκυράς

άτσα καλτσούλα

στη La Quiaca ήταν δύσκολο να βρούμε ταβέρνα για να φάμε

τελικά φάγαμε τορτίγιας

 Φιλιά πολλά και γράψτε μου τις εντυπώσεις σε σχολιάκι !
Λένια

π.σ. δεν έβαλα φωτογραφίες από το Yavi γιατί δεν μπορούσα να τις ανεβάσω..το δίκτυο έιναι υπερβολικά χάλια!
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ