Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Στον πηγαιμό για την...Ιθάκη!

Γεια σας και πάλι!
Η Ιθάκη στην περιπτώση μας  πρόκειται για το χωριό Jericoacoara, Είναι ένα παραμυθένια μέρος που για να φτάσεις σου βγαίνει ο πάτος (κοινώς)!
Την Δευτέρα του Πάσχα το βράδυ είχαμε την πτήση μας για την πόλη Fortaleza. Μετά από 25 μέρες στη Βραζιλία έχουμε πλέον μάθει πως είναι να ταξιδεύεις. Ξέρουμε πάνω κάτω ότι η μέση διάρκεια μετακίνησης, οπουδήποτε και αν πηγαίνεις, είναι μία μέρα ... στα χαλαρά.  Η πουσάντα μας στο Impassai βρισκόταν περίπου 3 χιλιόμετρα από την στάση του λεωφορείου με κατεύθυνση το αεροδρόμιο του Σαλβαντόρ. Ξυπνήσαμε το πρωί, ετοιμάσαμε τις τσάντες μας, πεταχτήκαμε για μία τελευταία βουτιά στη θάλασσα και κατά τις 2 το μεσημέρι ξεκινήσαμε με τα ποδαράκια μας για τη στάση του λεωφορείου...Εεεε...Μικρό προβληματάκι παιδιά...με τις τσάντες στον ώμο (12 κιλά η δικιά μου και 19 του Φαμπιέν) είναι δύσκολο να περπατάς σε ένα έρημο χωριό 3 χιλιόμετρα και μέσα στη ντάλα του μεσημεριού! Αυτή τη φορά ο Φαμπιένος έβαλε τα δυνατά του... Με το που είδαμε το πρώτο αυτοκίνητο ζητήσαμε στον κυριούλη με νοήματα να μας πετάξει ως τη στάση...  Όχι όχι, μη μας περνάτε για τρελούς, σε αυτό το μικρό χωριό στα βόρια του Σαλβαντόρ οι άνθρωποι είναι κατάκαλοι. Αισθάνεσαι σαν το σπίτι σου και νιώθεις τη διαφορά απευθείας.. Καμία σχέση με τα μεγάλα αστικά κέντρα όπου δεν ξέρεις από που θα σου έρθει το κακό. Ο καλός κυριούλης που λέτε μας πέταξε ως τη στάση. Να είναι καλά γιατί αποκλείεται να την έβγαζα καθαρή.
Εκεί από τη στάση πήραμε ένα ανεπίσημο λεωφορειάκι (κοινώς μάυρο), κατόπιν ένα αστικό επίσημο λεωφορείο και φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Περάσαμε την ώρα μας τρώγοντας και συζητώντας με τις δύο βραζιλιάνες νέες φίλες μας.



Φτάσαμε στη Fortaleza αργά το βράδυ. Με ταξί πήγαμε στο χοστελ μας το οποίο ήταν ένα από τα χειρότερα στη Βραζιλία. Η Fortaleza .... Μία σκέτη παρακμή. Πάθαμε σοκ. Για να φανταστείτε το ταξί απόφευγε να σταματήσει στα κόκκινα φανάρια, ενδεικτικό στοιχείο επικινδυνότητας στους δρόμους. Κοιμηθήκαμε ξεροί με σκοπό το πρωί να πάρουμε το πρώτο λεωφορείο για Jericoacoara. Δεν θέλαμε να περάσουμε ούτε μια μέρα στην παρακμιακή αυτή πόλη. Το λεωφορείο θα έφευγε στις 10 το πρωί. 7.30 ήταν καλή ώρα να σηκωθούμε και να πάμε με την ησυχία μας στο σταθμό των λεωφορείων....
Πέφτουμε ξεροί από κούραση... Και ξυπνάμε κατά τύχη στις.....9.10.....

Οχιιιιιιιιιιι μας πήρε ο ύπνος....


Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε πανικόβλητοι....γρήγορα ταξί και βουρ για το σταθμό. Και ναι το προλαβαίνουμε το λεωφορείο..... Τι ανακούφιση που νιώθουμε :)
Σύμφωνα με την βραζιλιάνικη εκδοχή των πραγμάτων, το ταξίδι με το λεωφορείο θα διαρκούσε και καλά 5 ώρες με μία ανταπόκριση σε ένα χωριό τη Jijoca.
Ειδού τι συνέβη πραγματικά : το πούλμαν μας ήταν μία χαρά μόνο που ο δρόμος για το χωριό ήταν κατσικόδρομος. Κάναμε 5 ώρες για να φτάσουμε στη Jijoca. Έβρεχε ασταμάτητα σε όλη τη διαδρομή. Εκεί περιμέναμε και καλά ένα άλλο "λεωφορείο"...και καλά :)
Τελικά εμφανίζεται που λέτε ένα φορτηγάκι 4χ4 με καρότσα και καθίσματα. Μας φορτώνει όλους πάνω και ξεκινάμε.
Ξεκινάμε να διασχιζουμε δάση, και ποτάμια, και αμμόδρομους πλημμυρισμένους από τα νερά της βροχής, και λίμνες, και άλλους αμμόδρομμους και αλλα ποτάμια ... Πολύ γέλιο, αλλό να το λεώ και άλλο να το ζεις. 2 ώρες κράτησε όλο αυτό... 
ο σοφέρ προσπαθεί να καταλάβει αν το 4χ4 περνάει η όχι....χμμ
το και καλά λεωφορείο που μας πήγε στο χωριό! το μόνο καλό, αυτό το 4χ4 περνάει πραγματικά από ΠΑΝΤΟΥ
μμμ ταξιδεύουμε εδώ και 23 ώρες (χωρίς μπάνιο φυσικά)...
Και ναι φτάσαμε στη Jericoacoara.
Και θα αναρωτιέστε σίγουρα...Τι το σπουδαίο έχει αυτο το μέρος για να περάσεις όλη αυτή την ταλαιπωρία ;

ο κεντρικός δρόμος του χωριού, από άμμο και χωρίς κεντρικό φωτισμό το βράδυ
θέα του χωριού ώντας στην παραλία :-)
Το χωριό αυτό είναι πολύ ξακουστό για τη φυσική ομορφιά του. Βρίσκεται μέσα σε ένα εθνικό πάρκο προστατευόμενο από τις αρχές ώστε να διατηρηθεί καθαρό. Περιτριγυρίζεται από τεράστιους αμμόλοφους και είναι παραθάλασσιο. Ο καιρός είναι καλοκαιρινός σε όλη τη διάρκεια του έτους διότι βρίσκεται στο ύψος του ησημερινού. Αυτό το χωριό που λέτε είναι πολύ τουριστικό διότι θεωρείται παράδεισος. Πολλοί ξένοι που το επισκέφτηκαν το ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν να μείνουν για πάντα εκεί. Γνωρίσαμε αρκετά άτομα που έμεναν εκεί αλλά προέρχονταν από διάφορα μέρη του κόσμου!

Φτάσαμε λοιπον! Και σαν να μήν έφτανε όλη η ταλαιπωρία, φτάσαμε στο χωριό χωρίς να έχουμε κανονίσει που θα μείνουμε και που θα κοιμηθούμε! Χα χα σε όσους και όσες με γνωρίζουν καλά, είμαι σίγουρη ότι θα παραξενευτούν με αυτό αλλά είναι η αλήθεια !
Για καλή μας τύχη πέσαμε πάνω σε μία πολύ καλή και ευγενική Ιταλίδα, η Gaia, που είχε μία ολο καίνουργια πουσάντα ακριβώς δίπλα στην παραλία. Μας πρόσφερε ένα δωμάτιο σε πολύ καλή τιμή και την κουζίνα της για να μαγειρεύουμε. 
η πουσάντα μας

Να λοιπόν που βρισκόμαστε τελικά στην πουσάντα Galoo, σε ένα μεγάλο και προπαντώς καθαρό δωμάτιο, δέκα μέτρα από την παραλία και έχοντας για παρέα ανθρώπους πολύ ευγενικούς.


όλη η παρέα μας στο Γκαλού και στη μέση η μασκότ !


Πέντε μέρες περάσαμε στην Jericoacoara και ήταν λίγο. Ορίστε το καθημερινό μας πρόγραμμα : capoeira με το mestré Séré (2,5 ώρες τη μέρα), 
βόλτα με το άλογο, 
βόλτα με ένα buggy αυτοκίνητο για να δούμε τις λίμνες και τα βουνά από άμμο,
μπάνιο στη θάλασσα,
ηλιοβασιλέμματα...

τσάκα μπίλη ο Φαμπιένος

μη φοβάστε έχει άμμο από κάτω

βραδινό μάθημα καποέιρας






βόλτα με άλογο
μπάνιο σε λίμνη μέσα στην έρημο

βόλτα με το μπάγκυ


κάθε μέρα του χρόνου βλέπεις το ηλιοβασίλλεμα στην παραλία της Jeri

Capoeira στην παραλία με το ηλιοβάσιλεμα, capoeira κάθε βράδυ στις 8, capoeira κάθε μέρα...το τι πόνο ένιωσαν οι μυς μας δεν περιγράφεται! Θα θυμόμαστε για πολύ καιρό αυτήν την απίστευτη διαμονή.

Εδώ γιορτάσαμε με το Φαμπιένο και τα πέντε μας χρόνια...Ήπιαμε ένα ολόκληρο μπουκάλι κρασί (1 μήνα είχαμε να πιούμε κρασάκι...μας είχε λείψει :).

και μετά πιωμένοι όπως είμαστε πήγαμε στο μάθημα της καποειρας! 
Η Jericoacoara έκλεψε την καρδιά μας πραγματικά :








καταιγίδα στον ορίζοντα




Φιλιά πολλά 

Λένια
---------------------------------------------------------------

Είμαστε εδώ από 26 Απρίλη ως 2 Μαίου.

Jeri στο χάρτη :

Για να δείτε πιο πολλές φωτογραφίες :

5 commentaires:

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ είπε...

Πραγματικό ταξίδι στην Ιθάκη και μάλιστα με πολλές ΄σειρήνες΄ στο δρόμο ήταν όλο αυτό αλλά.....ο προορισμός άξιζε τον κόπο πραγματικά!!!απλά ΜΑΓΕΥΤΙΚΑ!για άλλη μία φορά είστε υπέροχοι!!!περνάτε καταπληκτικά και αυτό φαίνεται...!!!φιλάκια από τη μακρινή χίο! :-))))

Ανώνυμος είπε...

Euxaristoume Baggelitsa!
Ti kaneis?
ELpizw kala kai esy kai h makrinh Xios mou. De lew panemorfa einai edw alla mou leipei to nhsaki mas :)
filia
Lenia

Ανώνυμος είπε...

Polu wraio meros kai na fantastw den to vrikate eukola.
kalh sunexeiaaaaa

guftos

Δέσποινα είπε...

Λενάκι και Φαμπιάνε να ζήσετε! Όλα φαίνονται μαγευτικά! Τα τοπία, η φύση, οι άνθρωποι, όλα! Καλή συνέχεια!Πολλά φιλιά Λενί, μας λείπεις!χχχ

Lenia είπε...

euxaristoume paidia !
na ste kala :)
despoinaki kai emena mou leipete !
san th nhsara mas pouthena :P
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Δημοσίευση σχολίου

 


Free Host