Πόσα μπάνια ? :)

15 Απρίλη, γυρίσαμε στο Σαλβαντόρ μετά από την εκδρομή μας στη Chapanta Diamantina. Την ίδια μέρα εφτάσαν οι φίλοι μας Τόμας και Τζάκυ :)

Έφτασαν κατακουρασμένοι. Η πρώτη  μας μέρα μαζί ήταν μέρα χαλάρωσης. Την επόμενη τους ξεναγήσαμε στο Pelorinho και αυτό ήταν. Τα μαζέψαμε όλοι μαζί για να περάσουμε ένα τετραήμερο στο Μόρρο ντη Σαο Πάολο, ένα όμορφο νησάκι 3 ώρες από το Σαλβαντόρ.

Στο λιμάνι του Σαλβαντόρ περιμένοντας το πλοίο

Υποφέραμε για να φτάσουμε στο νησί αφού το και καλά καταμαράν έμοιαζε με ψαρόβαρκα και κουνούσε ασταμάτητα...α ρε Ελλαδάρα μου, τελικά είμαστε πολύ μπροστά... πόσο καλά είναι τα δικά μας τα πλοία... Πολιτισμός!

φτου σου καταμαράν να σου πετύχει ...

Αφού "βγήκαν τα έντερα" μας κυριολεκτικά σε αυτό το ταξίδι φτάσαμε στο νησάκι. Νησί που δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, με δρόμους από άμμο, με αμμουδένιες παραλίες και φοινηκόδεντρα, τουριστικά μαγαζάκια, εστιατόρια, μπαράκια ...

Το κορυφαίο : ταξί στο νησάκι ονομάζονται κάτι καρότσια που χρησιμοποιούν οι ντόπιοι για να μεταφέρουν τις βαλίτσες των τουριστών επί πληρωμής φυσικά !!!  

τα καροτσάκια ταξί στο νησί...

Βρισκόμαστε στο νησί τέλος εποχής οπότε δεν γίνεται πανικός και αυτό μας αρέσει. Ξέραμε από πριν ότι στο νησί υπάρχει ένα μηχάνημα για να σηκώσεις χρήματα και γι αυτό οι τουριστικοί οδηγοί σε συμβουλεύουν να σηκώσεις χρήματα από πριν φτάσεις εκεί για καλό και για κακό. Για κακή μας τύχη δεν μπορέσαμε να σηκώσουμε χρήματα από το Σαλβαντόρ...έτσι την πρώτη κιόλας μέρα που φτάσαμε στο νησί μας τελείωσαν τα φράγκα :-Ο. Την επόμενη μέρα, Δευτέρα ήταν, αρχίσαμε να ψάχνουμε απεγνωσμένα το μηχάνημα για να σηκώσουμε. Και φυσικά όταν το βρήκαμε, για κακή μας τύχη, ήταν άδειο ! Καλό ε! Δεν είχαμε ούτε καν κέρματα  για να πάρουμε νερό. Αρχίσαμε να αναζητούμε απεγνωσμένα λύση και η μόνη εμφανέστερη λύση ήταν να πεταχτεί κάποιος από εμάς στην ηπειρωτική Βραζιλία για να σηκώσει από εκεί. Μέσα στην απελπισία και τη δίψα μας βρήκαμε ένα σούπερ μάρκετ που δεχόταν τις κάρτες μας. Το πρόβλημα λύθηκε προσωρινά. Αργότερα την ίδια μέρα το βραδάκι μου ήρθε η ιδέα να πάω μια βολτά ως το μηχάνημα και να δοκιμάσω ξανά. Και ναι, για καλή μας τύχη αυτή τη φορά, είχαν επιτέλους γεμίσει το μηχάνημα :) ουφ, πέρασε και αυτο!

Ο καιρός πολυ εναλλακτικός με ήλιο και πολλές ξαφνικές δυνατές μπόρες. Η θερμοκρασία όμως ήταν μόνιμα καλοκαιρινή. Όταν ξαφνικά εκεί που λιαζόμαστε σήκωνε δυνατό αέρα ξέραμε ότι έπρεπε να τρέξουμε γρήγορα σε καταφύγιο για να αποφύγουμε την μπόρα.

Τις δύο πρώτες μέρες τις περάσαμε χαλαρά πηγαίνοντας στις 2 κοντινές παραλίες με τα πόδια και παίζοντας UNO.

λιγό πριν πάμε στη θάλασσα 

ο Φαμπιένος προπονείται στην καποέιρα στην παραλία

Την τελευταία μέρα αποφασίσαμε να ανακαλύψουμε την πλευρά του νησιού που ήταν πιο δύσβατη και επομένως πολυ πιο άγρια. Νοικιάσαμε ένα 4χ4 με ένα οδηγό και μας πήγε στις κρυφές παραλίες του νησιού. Εκεί που βρίσκεις εκατοντάδες χιλιόμετρα παραλίας με άμμο και δεν υπάρχει ψυχή. Εκεί που το μάτι χάνεται χωρίς να έχει βρει το τέλος της αμμουδιάς και που χρειάζεσαι απαραίτητα ένα αυτοκίνητο για να "τρέξεις" και να θαυμάσεις αυτό που βλέπεις.

ο οδηγός μας

το πρωί που φύγαμε έβρεχε καταρραχτωδώς...με το τζιπάκι διασχίζαμε κάθε λογής λακούβα, ποτάμι, χαντάκι...

φτάνωντας στην ανεξερεύνητη παραλία

τα φιλαράκια

όλη η ομάδα

ο ήλιος αρχίζει να βγαίνει σιγά σιγά...

από που περάσαμε με δαύτο...δεν φαντάζεστε

και φυσικά κάναμε και το μπανάκι μας

φάγαμε και το φρέσκο ψαράκι μας

και στο τέλος καταλήξαμε στην πισίνα μιας πολυτελούς πουσάντας 

Η επιστροφή μας στο Σαλβαντόρ ήταν ακόμα μια φορά παρα πολυ "κουνημενη" λόγω των ισχυρών ανέμων.

Σας φιλώ προς το παρόν και επιστρέφω σύντομα για να διηγηθώ την εκδρομή μας στο Impassai.

Λένια